Janina Szarek i Teatr Studio am Salzufer – Tadeusz Różewicz Bühne w Berlinie

Janina Szarek urodziła się 24 czerwca 1946 roku na terenie dawnego województwa lwowskiego, w miejscowości Ruda Różaniecka. Jej rodzice należeli do Armii Krajowej. Obszar Puszczy Solskiej, gdzie leży Ruda Różaniecka, stał się w tym czasie schronieniem dla żołnierzy AK prześladowanych przez komunistów. Ziemie te przed drugą wojną światową stanowiły prawdziwy tygiel kulturowy: od wieków mieszkali tu Polacy, Ukraińcy, Żydzi, obecne były silne wpływy austriackie i rosyjskie. 

Pierwsze lata dzieciństwa Janina Szarek spędza w Baszni Dolnej. We wrześniu 1949 roku rodzina przeprowadza się do Bełżca, tego samego, w którym w czasie wojny istniał nazistowski obóz zagłady. Zginęło w nim, według różnych szacunków, około pół miliona osób, głównie polskich Żydów. 

We wspomnieniach Janiny Szarek dom rodzinny jawi się jako prawdziwa ostoja:„Nasze bełżeckie mieszkanie leżało na ogromnym, należącym do gorzelni terenie i przylegało, a właściwie łączyło się z samym budynkiem gorzelni, który pochodził z austriackich czasów. Budynek miał wiele tajemniczych zakamarków, był stary i otoczony niesamowitą surrealną atmosferą. Znajdowało się też w nim, oprócz naszego, inne, na wpół zburzone, opuszczone mieszkanie i wspaniały, niezwykły strych. To dziwne opuszczone mieszkanie i strych pełne starych mebli, przedmiotów, przedwojennych, dziecięcych zabawek (nieznanych w czasach Polski Ludowej) podniecało i zapładniało dziecięcą wyobraźnię i było miejscem niekończących się zabaw, „dumań” i kreacji. Było miejscem niezwykłym, pozwalającym odkrywać istnienie magii i metafizyki już w wieku lat czterech czy pięciu. Reszty dopełniała zmysłowość otaczającej nas bujnej, na wpół dzikiej przyrody.[1]“

Rodzinny dom, a przede wszystkim dom dziadka, są też miejscem muzykowania i spotkań z literaturą. Wieczorami odbywa się wspólne czytanie na głos powieści Sienkiewicza, Żeromskiego, Kraszewskiego. Mała Janina już w wieku kilku lat zaczyna prezentować przed rodziną swój kunszt interpretatorski. Sztuka towarzyszy jej zresztą przez całe dzieciństwo i młodość. Śpiew solowy w chórze, pisanie wierszy, wreszcie udział w konkursach recytatorskich i w szkolnym teatrze są nie tylko ważnymi doświadczeniami, ale dają jej przede wszystkim wiarę w sceniczne możliwości. Powoli kiełkuje w niej marzenie o studiach teatralnych.